Een 21-diner is een avond met een programma. Er zijn gangen, en tussen de gangen door staan er mensen op om iets te zeggen: een vriend met een verhaal, een ouder die het even niet droog houdt. In Nuenen speelden we tussen die momenten in, en niet erdoorheen.
Dat vraagt iets anders dan een feest. We spelen aan tafel op gespreksniveau, we stoppen zodra iemand opstaat, en we pakken de draad weer op als het applaus wegebt. Wie wil luisteren kan dat, wie wil bijpraten hoeft zijn stem niet te verheffen.
